در یک رابطه(از نوع تن دار!)، وقتی که هنوز دو طرف خیلی به تن هم آشنا نیستند و خرده ریزههای عادت و خواستهی پارتنرشان را نمیدانند، هر دیدار، جذابیت و ترسها و اشتیاقهای خاص خودش را دارد. هر بار چیزهای جدید میفهمید و از آنها مثل کشفهای کوچک دوستداشتنی لذت میبرید مخصوصا اگر اهل جزییات باشید .
ولی یک بخش بزرگتر و لذتبخشتر و خیلی بهتر، بعد از دیدار است. وقتی که شما آمدید اینور و او هم رفته آنور. شور و هیجان و خواستن هم خوابیده و شما آرامِ آرامید، طی اولین تلفن طولانیتر از ربع ساعت شروع میکنید به لو دادن، اینجا را خیلی دوست داشتم، آنجا خیلی فوقالعاده بود، این خیلی خوب بود، آن خیلی فلان و بیسار و الی آخر... بعضیهایش تکراریست اما خیلی مزه دارد، اینکه میدانستی و آن کار را انجام دادی که حالا بیاید پشت تلفن بگوید و تو حالش را ببری، بعضیهایش هم جواب امتحانیست که کردهای وحالا نتیجهاش را میبینی و کلی ذوق میکنی که حدست درست از آب درآمده و از فلان چیز لذت میبرد.
اما به نظر من و برای من، از همه بهتر و قشنگ ترو حالخوبکن تر این است که از ناخودآگاهت لذت ببرد از کارهایی که شخصیتت و هویتت هستند. اعمالی که، نه بدون فکر، اما از روی کمی عادت و خود بودنت انجام میدهی را دوست داشته باشد. این وقتهاست که حس میکنی تمام و کمال دوست داشته شدهای و از یک زاویهی خوب دیده شدهای .
*آن صدای خندهی در شگفت مانده که چه چیزهایی دیدهای و به چهها دقت کردهای که من حس کوری میکنم...
